benhansen.web-log.nl

HOLLANDSE LENTE IN THAILAND?

Het is koud voor de tijd van het jaar. Nederlanders, die hier langer dan ik wonen, zeggen dat het in jaren niet zo koel is geweest. Vijfentwintig graden en 's nachts nog lager.Een bijna Nederlandse lente met zon, zonder krokussen en tulpen. Want die gedijen hier niet.

Ik haal een dekbed uit de kast dat ik nog nooit heb gebruikt. Toch een spier in de hals verrekt, die verrekte pijn doet. De prietpraterige weerman Erwin Krol kondigt storm over Nederland aan. Die krijgen wij ook, met een koufront uit China. Op straat zag ik de Thai op hun brommers met windjacks. Velen lopen hier te snuiven aan de menthol sticks. Bijna iedereen is verkouden. Mijn werkster heeft al twee weken afgezegd. Ik blijf overwegend binnen. Zeker 's avonds. Er is zoveel te doen. Zolang mijn arm niet protesteert beantwoord ik emails, speel piano en schrijf arrangementen voor het koor. Dat kreeg van mij per email op zijn donder. Op 2 januari verschenen er slechts vier van de 15 deelnemers. Anders dan ik vroeger bij het amateurtheater in Amsterdam gewend was, ik deed daar jarenlang productie, bogen de leden diep in het stof. Alle spijbelaars boden hun excuses aan en beloofden beterschap. Geen zelfgenoegzaamheid maar fatsoenlijke aardige mensen die mijn werk als koorleider waarderen. Heerlijk om mee te werken. Hoewel ik afzeggingen van enkele koorleden mijn huisconcert moest uitstellen werken we nu hard aan een programma dat op 23 februari wordt uitgevoerd. En inmiddels zijn we uitgebreid met een bas en twee mezzo-sopranen. Vandaag kwamen ze bijna allemaal opdagen en stonden we met zijn veertienen te zingen.

Tijdens de repetitie zie ik door het raam een keurige heer in zwart pak naar mij zwaaien. Het is de advocaat van mijn huisbazin. Ik hoef me geen zorgen meer te maken over de intimidatie van het hotel aan de overkant, zegt hij. Ik mag mijn patio (een deel van de doodlopende straat) en het hek houden. Elk jaar gaat het hotel failliet en dan claimt de nieuwe eigenaar prompt de straat als eigendom. Twintig jaar geleden vergat een slaperige ambtenaar een zandweggetje in het kadaster op te nemen. Dat werd later geasfalteerd. Het ene jaar vraagt het hotel een som geld maar nu maakte men het wel erg bont. Er zou vlak voor onze neus een kantoor worden gebouwd en de straat zou nog maar twee meter breed worden. Mijn hek, tuin en patio moest ik voor het einde van de maand afbreken. De brandweer zou onze huizen niet meer kunnen bereiken. Dus advocaat naar de rechtbank en alle eisen toegewezen. We hebben gewonnen! Mede als gevolg hiervan mogen de aanpalende bewoners weer gebruik maken van de tennisbaan en het zwembad van het hotel. Is een verworven recht waar het hotel een einde aan had gemaakt. Morgen eens uitproberen of ik niet wordt weggestuurd. Overigens bleek er helemaal geen plan voor een kantoortje te bestaan. This is Thailand, Stupid!

Morgen werken aan een verjaardagsprogrammaatje dat ik op 26 januari organiseer met Elly Klanderman, een rondborstige Amsterdamse zangeres. We zijn allebei in januari jarig en doken in allerlei muziekboeken. Dan komt toch je eigen leven weer naar boven. Veel Amsterdamse dijenkletsers maar ook gevoelige liedjes, zoals "Telkens weer", "Als op het leidseplein de lichtjes weer eens branden gaan". Ik zie ineens allemaal flitsen uit de zwart/wit tv-tijd: Cor Steyn, Tom Manders (twee motten) Heintje Davis, Sylvain Poons met "Omdat ik zoveel van je hou" en mijn moeders favoriete nummer " Je bent als een wilde orchidee". Zelf doe ik een duet met Elly van het afsluitlied van de AVRO " Goedennacht en welterusten". Elly heeft "d'Avro gaat nu sluiten" vervangen door "Ben's theater gaat nu sluiten". Ik doe aan het eind de stem van Bob Scholte.

Kortom we lachen ons gek, maar beseffen dat het wel serieus moet worden gebracht. Ook al is het een verjaardagspartijtje. Waar ze me nog warm voor moeten krijgen is de avond van het Nederlands(ch)e lied dat door de ex-patvereniging wordt georganiseerd. Er is een sterke wens(ch) om "Waar de blanke top der duinen" en "In het bronsgroen eikenhout" alsmede het beroemde karretje wat van de zandweg raakte, te zingen. Ik vind dit soort liedjes nogal nationalistisch, meer voor wandelaars dan op een meezingavond. Heb er niks mee, maar je staat versteld hoeveel er van dit soort liedjes nog wordt gezongen. Ik ben pas een jaar geemigreerd. Dat zal het zijn. In ieder geval hebben we de animator van dit alles, de voorzitter, voor de 26e januari ook uitgenodigd om hem van zijn plan te doen afzien en ons programma te omarmen. En van je hela hola hou er de moed maar in, waar de blanke top der duinen, drie kleine kleutertjes die zaten op een trap of een hek? Weet het niet meer....Pfff.

BARITON BRENGT VEEL GELD OP.

De '"concerten" in drie restaurants hebben aardig wat succes en veel geld opgebracht. Had een van de eigenaren nog angst voor zijn ruiten, bariton Ronald heeft een enorm stemgeluid, een andere uitbater had wijselijk zijn glazen pui half open gelaten zodat de terrasbezoekers ook van de muziek konden genieten. Al met al een geslaagde reeks concerten wat ongeveer 2700 euro opbracht voor de weeskinderen met HIV en AIDS.

Dan nog een feestje op tweede kerstdag en de rust is weergekeerd. Tot de 31e natuurlijk want dan barst het vuurwerk, dat al voor de kerst werd uitgeprobeerd, in al zijn massaliteit los. Vlak voor het restaurant waar ik eet ontploft een enorme vuurpijl. Er ging iets mis want er ontstaat een oploopje. Na het eten horen we dat iemand bij de plof zijn hand had verloren. Gruwelijk. Overal gebeuren dit soort ongelukken. In Azie bestaat overigens geen wet die het ruim van tevoren afsteken van vuurwerk verbiedt. Ook nu nog, het is inmiddels 3 januari, knallen de "left overs" in het rond. Dezelfde avond horen we aan tafel dat in Bangkok negen bommen zijn ontploft, waarbij twee doden en veel gewonden vielen. Men gist naar de verantwoordelijken. Zijn het moslims uit het zuiden (niet erg waarschijnlijk) of aanhangers van het afgezette regime van premier Thaksin? De kans dat je hier in Jomtien door een bom om het leven komt is uiterst klein. Groter is de kans om bij een verkeersongeval het loodje te leggen.

Vandaag de draad weer opgepakt met de eerste repetitie van het koor. Omdat de opkomst dermate laag is besluit ik meteen mijn geplande huisconcert uit te stellen tot midden februari. Een zangeres had zich al afgemeld en doorgaan met een half koor in drie overgebleven repetities, is niet verstandig. Heb nu meer tijd om het programma aan te passen en met de voorbereidingen van het toneelstuk van Klaas Hofstra-ook in februari-aan te vangen. Klaas speelt de solovoorstelling "De nacht der Girondijnen", in een bewerking van het gelijknamige boek van Presser.  Het gaat over het leven van een Joodse kampoudste in Kamp Westerbork en de dilemma's waarvoor hij komt te staan bij de selectie van transporten naar de vernietigingskampen. Ongetwijfeld een zwaar stuk, maar de belangstelling is groot. We zijn al bijna uitverkocht. Het wordt druk in Huize Hansen.